Geen categorie

Welkom

Hallo, Heya, Bonjour, Whats’up? Of gewoon Welkom..

Ik ben sinds december 2016 alleenstaande mama, van 3 geweldige kinderen.
Elk kind met zijn of haar eigen gebruiksaanwijzing, maar goh, buiten de slapeloosheid,
en soms vervelende kinderen geniet ik van alle 3!

Ik ga hier schrijven over mijn leven, als alleenstaande mama. De baas in huis;-)

Ook vind ik het leuk om verhalen van andere alleenstaande mama’s hier neer te zetten.
Of dat verhaal nou verdrietig is of bewust het maakt niet uit. Zo vind je herkenning!
Dus wees welkom, en deel je verhaal met mij, en dan de rest van de wereld.
Mijn kinderen zijn 8 , 6 en 3 jaar oud.

Groetjes,

Léss.

Advertenties
Persoonlijk

Persoonlijk: Als je het even niet ziet zitten.

Let op: Dit word een persoonlijke blog, met tranen en verdriet vanuit mij, geen interesse, muisje op het kruisje rechts boven in.

Als je het even niet ziet zitten, gooi je dan een handdoek in de ring?
Screw it, zoek het allemaal maar uit? Nee als moeder van 3 kinderen gaat dat gewoon weg niet.
En toch… heb ik het afgelopen weken bijna gedaan.

En aan mijn kinderen? Nee daar ligt het op dit moment niet aan.

Als alleenstaande moeder, met een verleden die je dicht probeert te houden,
en alles op mijn eigen schouders terecht komt, is het soms zwaar, en soms zelfs te zwaar.

Tijdens mijn huwelijk met de vader van Sim en Sam, heb ik een zware tijd gekend, nadat ik daar een beetje uit was, heeft de vader van Sees mij volledig terug getrokken uit die grote zwarte gat waar ik in had geleefd, hij was degene die mij liet leven. Dat zwarte gat had trouwens NIETS te maken met mijn kinderen of huwelijk op dat moment, maar met mijn jeugd.
Nu ben ik uit elkaar met de vader van Sees. Sinds vorig jaar november. En dat zwarte gat, die kwam nog niet helemaal. Waar ik toen uit kwam, dat gat kende ik nog niet. Alhoewel ik soms down was, verdriet had, ik bleef sterk.

En toen.. nu zo een twee maanden geleden voelde ik een soort zuigkracht.. die mij dat zwarte gat weer in zoog, maar ik gaf er niet aan toe. Het was vast een griepje, een herstdipje ik noemde het van alles voor mijzelf .
Tot ik vorige week tegen de grote harde werkelijkheid liep. Dit was geen griep, geen dip.
Dit was een regelrechte depressie met alle gevolgen van dien, als ik niet in zou grijpen zou ik zo eindigen als dat ik toen had en dat betekende 3! maanden in bed.  Maar toen was ik getrouwd en nam mijn ex man de zorgen over nu was er niemand.

Ik heb de huisarts gebeld en krijg inmiddels anti depressiva. Ik heb mij zolang sterk gehouden, want het gemis van de vader van Sees is er nog altijd maar ook andere dingen die geen plek hebben gekregen nog, en die ik allang een plek had moeten (en willen) geven.

Woensdag tussen een paniekaanval door ben ik met mijn oude buurman naar de huisarts gegaan, ze dachten aan een maaginfectie. Ik wist al dat het niet zo was, maar je hoopt he? Afgelopen maandag kreeg ik dus mijn gelijk. Die paniekaanvallen? Het was niet voor niets. Waarschijnlijk een depressie met ernstig vitamine d. te kort. (Die vitamine te kort kan zorgen voor paniek aanvallen.) Dit had ik tijdens mijn huwelijk ook maar toen heb ik te laat ingegrepen.

Mijn vader is naar mij gekomen en heeft een week lang mijn kinderen met de bus naar school gebracht. Vandaag ben ik alleen. Alleen in huis, de kinderen bij papa en dit weekend moet ik eigenlijk sinterklaas inkopen gaan doen. Want dat had ik ook al weggeschoven omdat het gewoonweg niet ging.

Als alleenstaande moeder komt alles op mij neer. School, nachtelijke dingen, zieke kinderen, uitjes etc noem het op. En ik geniet er normaliter van, draai mijn hand er niet voor om. Ik heb mijn kinderen lief, maar afgelopen maand vond ik ze nog steeds lief maar kon ik wel veel minder hebben van ze.

De dokter vroeg nog ”Heb je een wens om je leven te beëindigen?”.
Mijn antwoord was duidelijk eerlijk : Nee die wens heb ik niet. Ik heb de wens om minder moe te zijn en te genieten.

En die wens heb ik nog steeds. Want ik wil elk moment van mijn kinderen genieten. Het opgroeien helemaal mee maken. Maar dan ook oprecht genieten, niet de namaak glimlach die ik al weer maanden gebruik.

Dus: Ja alleenstaande moeders storten wel eens in… zoals nu 😦

Sim,Sam,Seesie

Sinterklaas, kerst en oud en nieuw.

Die goede oude man, komt weer met zijn pieten, helemaal met de boot (Waarom eigenlijk, de auto is sneller..). Om vervolgens over de daken, met paard cadeautjes rond te brengen.. (Waarom doet ie zo moeilijk?)

Dit jaar zijn de kinderen wederom bij mij met Sinterklaas, dit omdat het een schooldag is. Hoe de vaders het in gaan vullen weet ik niet precies. De jongste viert het elk geval op 3 december.
Ik moet mij waarschijnlijk in een hoekje schamen, maar ik heb nog niets gekocht. Voor alle drie niet….. Dat ga ik als de meneer met zijn lange baard in het land is doen.

En dan komt er ook Kerst aan. Want hoe vul ik dat in? Vorig jaar waren de twee oudste kinderen bij hun vader, en was ik met de jongste bij mijn moeder en de dag er na was de jongste bij papa. Dit omdat mijn moeder op eerste kerstdag jarig is.
Dit jaar zijn de twee oudste bij mij. We gaan wederom bij mijn moeder vieren, ik moet alleen even kijken hoe ik het met de jongste invul, hoe papa dit wilt en bij ons past.

Dit jaar is de jongste met oud en nieuw bij mij, misschien ga ik nog wel wat regelen die dag, ik weet het nog niet. De oudste twee zijn bij Papa.

 

Hoe plan jij dit in?

 

 

 

Sim,Sam,Seesie

Heeft jou kind een telefoon? #HotItem

Hét is een item. Een Hot item op facebook wel te verstaan.
Moeders vallen elkaar net niet aan, en in groepjes staan tegenwoordig ” Reageer met respect. ”, Want moeders zijn soms net kleuters. Ze vliegen elkaar in hun haren.

Het item ” Heeft jou kind al een telefoon ..? ”, en nee dan hebben ze het niet over een kind op middelbaar onderwijs, maar een kind van 1 tot 9 jaar oud.
De telefoon kan je ook vervangen voor tablet, want het komt op hetzelfde neer qua vraag.

Ik wil dan antwoorden ” maakt jou dat iets uit wat ik mijn kind geef? ”, maar nee.. ik zeg dat niet 😉
Zal ik mijn antwoord geven?

Mijn kind van 8. HAD een telefoon maar zijn scherm reageert ineens niet meer. Er komt een nieuwe telefoon. Waarom? Mijn zoon en dochter zitten op dezelfde school, maar als mijn dochter ziek is, dan gaat zoon alleen naar school. Of als zoon ziek is blijft hij thuis.. Ik wil hem dan kunnen bereiken. Of hij moet mij kunnen bereiken. School is namelijk 3,6 kilometer verder op. (En ja, hij fiets dat soms alleen, dwars door de stad…. )

Mijn dochter heeft geen telefoon. Wel hebben alle drie de kinderen samen een tablet.
Het 3 jarige kind zit er vaker op dan de 6 en 8 jarige, maar de 3 jarige is over het algemeen altijd thuis. Ze spelen er Ninjago op, maar ook Roos. (leer app.)
Ze kijken wel eens (Beveiligde) youtube, en soms gewoon andere apps.
Het is kind vriendelijk en ik let er wél op. Anyway… waarom verdedig ik mij?

Ja, mijn kinderen hebben een telefoon (althans mijn 8ste bijna weer) en mijn 8 jarige, 6 jarige en 3 jarige hebben dus een tablet!

Jou mening? Visie?

Sam

Tegenstrijdigheden.

Ik was zo trots als een pauw op mijn dochter, dat we het avontuur aan durfde samen om haar naar een openbare basisschool (zelfde als broer) te laten gaan. Samen ja, want ik doe dit tenslotte met haar alleen, papa is wel in beeld maar die brengt en haalt haar niet elke dag en ziet niet haar ‘proces’ zowel op school als thuis. Hij kijkt mee, vanaf de zijlijn. (van 136 km).

Ik wil wel even neerzetten, in dit proces heb ik heel veel aan mijn moeder, ze volgt mijn dochter op de voet, en staat bij raad en daad mij bij. (Bij alle drie overigens). Paps (bonus papa) heeft mij en haar toen gewezen op mogelijke autisme. En zo kwam er een balletje, die rolde en rolde.. Maar mijn moeder week niet af van dat parcours en stapte in en reed mee, en doet dat nog, tot het einde, en verder, ik ben dus niet helemaal alleen. (Behalve met halen en brengen dan, moeders werkt gewoon.)

Toen we dit grote avontuur begonnen stond ik er behoorlijk positief in. Nu is die positieve instelling veranderd in mijn hoofd boven water houden.

Ze loopt achter, begeleiding zou gestart worden etc. Nu pas (9 weken verder) gaan ze begeleiding geven en loopt ze nog verder achter dan de klasgenootjes.
Ze oogt jong, en is ook jong in gedrag (ze is 6) en heeft nog geen diagnose van Pdd-Nos, maar de verwachting is 99% dat dit er uit gaat komen.

Ze leest voorbeeld:
Het woord : Poes.
Dochter: P oe s. en dan het hele woord: Oes.
Ze vergeet de P. bij het begin daarna, de verwerking is wat langzamer. Dat is altijd geweest , maar Potverdorie, ze doet het wel! ZE PROBEERT HET WEL!
Ze heeft geen zelfvertrouwen, en als je die opbouwt word die vervaagt door een stomme opmerking. Ik heb die opmerking ook terug gekoppeld aan de juf omdat ik het nergens voor nodig vond, en ze gaan hier opletten.
(Juf: je moet aan haar vertrouwen werken.
Dit doe ik thuis, geef haar volop complimenten als ze het goed doet, als het slecht gaat hoor je mij niet negatief zijn, benader het positief ” Lees nog eens meisje ”, en dan gaat het goed.
Een week verder , Juf: We hadden een toets en daar scoort ze erg slecht.
Als ze mij dit nou vertelde terwijl mijn kind al op haar stoel zat ofzo, nee ze stond er notabene NAAST! Dus het vertrouwen die we hadden opgebouwd zakte weer helemaal in.)

Nu voelt het tegenstrijdig, ze krijgt de kans om te wennen tot kerst. En dan in de voorjaarsvakantie MOET er verbetering zijn zo niet ‘moet’, ze terug naar haar oude school, want dat redt ze het niet op regulier onderwijs. Wat erg rot voelt, ik wil haar passend onderwijs geven ja. Maar ik wil niet haar droom afpakken om het op regulier onderwijs te redden.  Want buiten dat ze het niet al te goed doet. En dat ze wat achterloopt, en al die obstakels vind ze het wel gewoon leuk.

We gaan er hard voor knokken, nog harder, ELKE dag half uur lezen en half uur computer werk (leren) en ook bij papa, op de deeltijdbehandeling, op school extra 3x per week. En dan op hoop van zegen, duimen jullie mee?

Want mijn meisje droomt, grote dromen, grote toekomstbeeld (Prinses;)), en heeft een laag zelfbeeld, maar ze is wel MIJN Meisje. Mijn trutje, mijn lieve prinses met gebruiksaanwijzing.

 

 

Sim,Sam,Seesie

Pesten.

Vroeger ben ik zelf gepest, zowel op de basisschool als op de middelbare school.
Een meisje was mij zo aan het pesten dat mijn grote zus op een dag pontificaal een hand in het gezicht van het meisje plaatste. Ze schrok er zelf van. Helaas was dit niet het einde van het pest tijdperk.

Mijn (toen) beste vriendin en ik waren het doelwit naar de middelbare school, in de bus werden we uitgelachen, ze lieten ons expres struikelen als we de bus uitstapte.
Ik verhuisde, mijn beste vriendin en ik hadden telefoongesprekken uren lang, en zagen elkaar elke ochtend op het station om 8 uur.
Ik ging altijd eerder naar het station want mijn bus deed er heel lang over als ik om half 8 de bus pakte, dus ging ik om 7 uur.
Op een dag was ik later, mijn bus had vertraging en mijn beste vriendin was al weg,  (Het was 08:05) behalve die ene jongen van de groep pesters was er niemand bekends op het station. Ik ben in elkaar geslagen op het station, met een skateboard bewerkt.

Ik ben gewoon naar school gegaan, met blauwe plek in mijn gezicht, en heb mijn beste vriendin aangesproken. ” Waar was je ? ”, ze was al naar school gegaan, want ik was er niet. ‘‘ Ik wacht altijd op jou, kon je misschien niet 5 minuten op mij wachten? ”.
Dat kon niet want dan zou zij te laat zijn, en dat zou dan mijn schuld zijn. Dat ik altijd een half uur stond te wachten op haar maakte niet uit. Dat deed er niet toe.  Ze liep weg, en schold mij uit. Ze had nu nieuwe vrienden in haar klas, ik mocht zogezegd doodvallen. Sindsdien was het klaar. Ik was nog wel bevriend met de meisjes uit haar klas. (Ik zat eerst in die klas, maar moest lager omdat het thuis ook slecht ging.)

De jongen die mij met een skateboard bewerkte is aangegeven maar ontkende. Logisch had ik misschien ook wel gedaan. Er is niets meer met die zaak gedaan. Behalve dat de politie doodleuk zei ‘Nou meissie, was jij die pen maar effies van je gezicht, ga effies douchen en dan praten we verder. ”, ik schrok.. hoezo pen? Ik ben gaan douchen en kwam beneden met blauwe plek in mijn gezicht, want pen was het niet.

Sindsdien ging ik extra vroeg weg, ik keek op teletext of er file was richting school, zo niet ging ik om 7 uur (dus weer die half uur te vroeg) of als de file er wel was om half 7. Zo kwam ik niemand van de pesters tegen, en kon ik gewoon met een gerust hart rustig lopen.

Ik ben vroegtijdig van school gegaan, en heb uiteindelijk wel mijn diploma elders gehaald. Ik zat op een vmbo school die ik niet zou gaan halen door alle gebeurtenissen, ook buiten schooltijd, en uit eindelijk op een andere school (Voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen notabene.) mijn Havo diploma behaald, nieuwe start. (Daar ben ik ook gepest, en opgewacht, maar omdat ik destijds met de auto werd gehaald was dat snel over.)

En toen, werd ik in 2009 gewenst moeder van mijn zoon, (en in 2011 + 2014 van mijn andere twee). Ik had voor genomen pesten vroeg te signaleren. In groep 1 werd hij uiteindelijk op Basisschool 1. gepest. Ik heb hem daar afgehaald. Op zijn huidige school ging het goed. Tot zonder dat ik het doorhad een meisje hem begon te pesten vorig jaar en begin dit jaar (hij groep 4 zij groep 6).  We woonde hier niet zo lang en ik stond er alleen voor, ik heb het niet op tijd gesignaleerd. Ik voel mij hierdoor schuldig.
Zoon durfde niet naar school, huilen schreeuwen, en dwars doen. Ik had het niet door want ” Ik wil gewoon niet ”, kwam er alleen uit meer was het niet. Hij werd opgehaald van huis door de begeleider (toen zat Sam nog op SBO en ging Sim dus alleen.)

Het meisje had hem tijdens overblijf een hek ingeduwd, de striemen (blauw!) stonden in zijn rug. School had niks gezien. Uit eindelijk het hoge woord: Het meisje achtervolgde hem vanaf het stuk waar ik afscheid nam naar school , jaagde hem op en probeerde hem te duwen. Op de terugweg deed ze dit ook. Ze heeft hem bijna een keer het water ingeduwd. Maar ook een keer zo opgejaagd dat mijn zoon dwars door rood een gevaarlijk kruispunt overgestoken is en bijna onder een auto lag, ik kwam op dat moment aanfietsen (ik wachtte hem daar altijd op was nu wat later, als ik later ben wachtte zoon altijd.) Zoon durfde niet meer . Bang en onzeker. School heeft het gelijk opgepakt waar ik dus tevreden over ben. Maar het heeft wel veel impact gehad op ons dagelijks leven en zeker op het leven en structuur van mijn zoon. Het meisje werd ‘Vastgehouden’, tot mijn zoon 10 minuten weg was of soms andersom zodat ze hem niet kon ‘pakken’, en zo heeft ze nog wat consequenties gehad. Omdat ze mijn zoon (en achteraf meerdere) in gevaar heeft gebracht.

Het meisje is uiteindelijk van school geplaatst naar SBO onderwijs…. precies na de mei vakantie startte het meisje daar, we wisten niet welke school mochten ze niet vermelden. Daar kwam ik snel achter, want ze kwam daar doodleuk met een blik in haar ogen aan op de school van.. mijn dochter. Waar ze ook nog geprobeerd heeft mijn dochter te pakken. Mijn dochter is 6! Groep 2 toen nog… zij is groep 6… Ik heb heel brutaal zowel school aangesproken (Als dat meisje in de buurt komt van mijn dochter moeten jullie goed opletten ivm pest verleden van mijn zoon) maar ik heb haar ook aangesproken iets wat ik niet snel doe. “Als jij OOK nog mijn dochter wil pakken ben je nu echt bij het verkeerde eind. Dat laat ik niet toe, en dan stap ik hoger op.”.
ZIEDEND was ik. Boos omdat ze hier geplaatst was, omdat ze OOK NOG EENS mijn dochter kapot wilde maken, boos op alles.

IK HAAT PESTEN. En zoveel met mij. Je maakt zoveel kapot van de tijd die leuk en leerzaam hoort te zijn. Grijp op tijd in als je het ziet.  Het maakt meer kapot dan je zelf doorheb.

 

Sim,Sam,Seesie

” Ja maar je moet écht lezen met haar!” .

Sam (6 jaar oud, in groep 3). zit sinds dit schooljaar op normaal basis onderwijs. Eerder had ik al verteld dat zij op speciaal basisonderwijs zat, de reden heb ik niet genoemd.
Ze zat daar omdat ze achterliep (sociaal, emotioneel maar ook lichamelijk) nu loopt ze nog wel achter maar stukken minder.

Ze is 6, maar gedraagt zich soms nog jonger. (En verwachting is PDD-Nos of ander autisme spectrum)

Ik kreeg van de week te horen ” Ja, ik vond haar in het begin nog écht een kleuter hoor.”, Ehm, Ja? Ik wéét dat ze wat jonger oogt (en gedraagt) en er zit wel een verschil tussen twee scholen.  Het SBO gaat mee met de kinderen, soms is dat lastig omdat Sam dus ook niet meer deed dan nodig was. Ze is wat lui. En nee, dit zég ik dus niet om haar af te kraken, want het is een geweldig meisje.

Maar nu in groep 3 lezen ze natuurlijk ook (Ze leren te lezen beter gezegd.) En dat is leuk, en ik zie ook dat ze het al redelijk ok. oppakt.
Maar school althans, de juf.. heeft het over vertrouwen krijgen. Ik moet echt lezen met haar, er voor gaan zitten etc. Nu gaat Sam 3 dagen per week nog naar een deeltijdbehandeling.  Ze is de hele dag van huis. Van kwart voor 8 (dan fietsen we naar school) tot half 6 (dan is deeltijd klaar) gewoon niet thuis, en daar is dus géén kans om te leren. Ja, op de deeltijd is die kans er wel, maar weinig, en na half 6 thuis, plus eten, douchen, even in de chill modus (prikkels verwerken) dan is het ook klaar, dan gaat er om half 7, 7 uur al een lampje uit en is het bedtijd voor haar.

En nu moeten wij dus elke dag 20 minuten lezen. Want ze heeft dat nodig. En ik SNAP HET … dat ze het nodig heeft, helemaal door die achterstand (klein maar toch) en door het vertrouwen die ze niet heeft, maar op die 3 dagen per week, werkt dat niet. Dus houd ze woensdag middag, vrijdag middag na 3 uur, en weekend over . (ook het weekend bij papa)… Juf vind het niet heel geslaagd, maar ik wil mijn kind niet over vragen en vermoeien, want ze is gewoon op na deeltijd.

Ook ” Ja ze moet vertrouwen krijgen ”, snap ik, die opmerking strookt niet met een dag later ” Ja ze heeft een toets gehad en die was echt NIET GOED”, waar ze notabene bijstaat.. Hoe werk je die vertrouwen de grond in?

Ik moet hier nog mee naar de hoofdjuf maar dat komt wel goed. Ik vertrouw mijn dochter dat dit wel goed komt alleen dat ze tijd nodig heeft, die haar gegund moet worden. Ook door de juf.

Sim,Sam,Seesie

Met kinderen weg.

Stel, er is kermis in de stad waar je woont. Je hebt alleen je fiets, en alle jaren daarvoor ging je samen met je partner, of familie. Maar die partner is weggevallen omdat je uit elkaar bent. Die familie moet gewoon werken.

Ik heb natuurlijk 3 kinderen, van 8 6 en 3. De jongste past en kan nog in de buggy, die neem ik vaak mee als ik echt weg ga.  Met de auto, met familie dus.
Nu is er kermis in de stad, erg leuk, maar ik moet dus met de fiets, mijn buggy kan niet mee.
Ik heb maar 2 ogen, en 1 peuter die alles wil zien mee maken en zijn zin niet krijgt , een woede uitbarsting krijgt. Want ja, hey hij is 3, en een driftkikkertje.

Nu ben ik dus aan het denken hoe houd ik mijn drie kinderen in gareel? 🙂
Mijn jongste wil graag ” Chase en Marshall ”, zien van Paw Patrol, moeders met kinderen van de leeftijd van mijn jongste weet precies wie ik bedoel..

Anyway, ik zie het al voor me, Ze komen aan, Kind 1 wil eigenlijk in de botsautos. Kind 2. wil in de olifantjes en kind 3 staat al praktisch voor hun neus. Kind 1 word boos en gaat zeuren, kind 2 neemt er een voorbeeld aan en kind 3 moet ik ophalen. Hoe dan?

Ik ga mij natuurlijk niet laten kennen, want ik ga gewoon, met een staal gezicht gaan wij naar de kermis zoals beloofd, en gaan ze luisteren…(not probs.)

Maar hoe doen ouders dat als ze met MEER dan 1 kind weggaan, waarvan 1 een wegloper is en je géén buggy mee heb? Ja kan makkelijk zijn ik neem de buggy mee en ga lopen maar dat redden de andere twee totaal niet bij elkaar.

Hmm.. overpeinzingen.

 

Sim,Sam,Seesie

Het leven.

Ik luister veel muziek, en nu kwam ik ” Het leven is een Bitch ”, van Lange Frans tegen.
Het is een prachtig nummer, en ik hou niet eens van deze genre. (Welke dan wel? Raad maar:))

Het leven is ook een bitch, karma komt wel .
Er is zoveel onrecht in de wereld, ook voor de kinderen, wij als ouders bepalen al heel veel voor hun, maar dan komt er ook school die dingen wil gaan bepalen.

Neem het ” De kinderen mogen alleen water fruit en boterham mee naar school ”, in Tilburg verhaal.
Ik snap de intentie, de issue van overgewicht, ongezonde maaltijden en suikerziekte’s en alles, de issue snap ik echt. Maar waarom moet school dan bepalen wat wij als ouders doen?

Hier krijgen de kinderen elke dag drinken mee (pakjes, aanmaaklimonade, afgekoelde thee.) Op dinsdag en donderdag fruit, dit zijn de fruitdagen die school heeft ingeburgerd.
Er zijn dingen die ze niet mee mogen, niet van school en van mij ook niet. Snoep, Chips, Cola etc. Chips/Snoep krijgen ze vast wel als een kindje uitdeelt.

Zo is er zoveel meer, de wereld is een bitch, we worden geleefd, er worden regels opgelegd door de hogere rangen, die wij als ” slaven ” moeten volgen, want anders word je gestraft.  Ik heb het niet over te hard rijden etc. want dat is voor veiligheid.
Maar banken die beslissen dat je géén hypotheek mag nemen, omdat je te weinig verdiend. Maar je zit wel met een huur van 800 euro. Wat je wel kan betalen. (en moet om onderdak te hebben).

Wie vertrouw je nog?

Sim,Sam,Seesie

De eerste week zit er bijna op!

Maandag ochtend, daar gingen ze dan. Groep 3 en groep 5.

Het was vermoeiend, na het vele uitslapen, het eigenlijk te laat naar bed werden de kinderen in een ritme geduwd waar ze eigenlijk nog geen zin in hadden.

Sim had er zin in! Sam ook tot we in de rij stonden, het is niet niks, nieuwe school, nieuwe juf, nieuwe klas. Allemaal radertjes in het hoofdje die dat moesten verwerken. Het huilen is gebleven, wel is het tot het minimum nu. Het word beter. Volgende week mogen we alleen nog mee naar de gang, daarna mogen we niet meer mee naar binnen. Maar ook dat kan mijn meisje aan.

Seesie was weer naar de peuterspeelzaal , ik grapte naar zijn vader ” het braafste jongetje van de klas.” Want zo braaf is hij thuis niet. Maar op school? Echt wel😊!

Deze week is bijna klaar, weekend bijslaap tijd voor alle, en vooral rust! Maandag de tweede week, waar alles nog beter word!

Sim,Sam,Seesie

Een goede basis.

Voordat we officieel niet meer samenwoonde, was daar een ouderschapsplan.
Dit had wat voeten in de aarde overigens, want de maatschappelijk werkster wilde persé dat een advocaat een stempel zette, dit was helemaal niet nodig.

Voor vader en mij was het ouderschapsplan niet meer dan een papiertje, er staan basis dingen op die bij de twéé oudste ook staan, maar dan aangepast op Seesie.
Waar ik met de vader van de oudste wel eens op terug val, doe ik dit totaal niet bij de vader van Seesie.

In het ouderschapsplan staan de vakanties vermeld wanneer hij bij mij is, en wanneer hij bij papa is. Eigenlijk… overbodig. 😉 Want Seesie is 9/10 x bij mij. Niet omdat vader hem niet wilt, laten we even duidelijk zijn. Maar omdat vader van Seesie fulltime (en meer dan..) werkt.

We hebben ondertussen een fijne basis opgebouwd vind ik zelf. We hebben onderling dagelijks contact over van alles.. Ja ook over ons kind. En we zien elkaar met regelmaat.
Ook staat er in het plan dat vader hem elk weekend haalt en terug brengt. Nu haalde oma hem regelmatig op, en soms papa, maar nu gaat het veranderen. Oma haalt hem niet meer op. (Ze werkt die dag) en soms haal ik hem zelfs op zondag weer op, niet omdat het moet, maar omdat het kan.

We zijn afgelopen week (11 augustus) terug gekomen van een weekje Limburg.
Ik, Seesie en papa. Het was heerlijk. Ik zag het mooie ventje genieten. En wij dus ook.
We hebben elkaar in zijn vakantie (want Seesie was dus bij papa 3 weken) vaak gezien.
We gingen middagjes heen, ik heb vorige week zelfs ” Opgepast ”, in zoverre je kan oppassen op je eigen zoon omdat papa onverhoopt een klusje kreeg van halve dag.
Dat heb je als ZZP-er, ja hij kon Nee zeggen, maar ik heb mijzelf ” Opgeworpen ”, als redder in nood 🙂 Nee grapje hoor, zo ging het niet… of wel?!

We zijn een sterk team voor ons kind samen. Vind ik. We voelen elkaar aan, weten wat we kunnen verwachten van elkaar, en wat niet. We weten wat we aan elkaar hebben.
Geen onvertogen woord over de band tussen hem en mij.

En ik ben misschien makkelijker voor de vader van Seesie dan voor de vader van Sim en Sam, dit komt niet omdat ik hem niks gun, komt gewoon ook door afstand van hem en mij. Hij woont te ver om zomaar langs te gaan, woont te ver om dingen goed te bespreken. We hebben een GOEDE band hoor, maar de band tussen vader van Seesie en mij is gewoon beter.

 

Het plaatje hierbij, ” Ik woon in twee huizen ” geldt echt voor Seesie, hij woont ook in twee huizen, ,heeft twee kasten vol kleding twee mooie bedden, en papa en mama komen regelmatig over de vloer bij elkaar. Ik ben blij met die twee huizen waar hij gelukkig kan zijn.